16 yapay zeka birleşti, 100 bin satır kod yazdı

Yapay zeka dünyasında rekabet kızışırken, Anthropic cephesinden yazılım dünyasını şaşırtan bir deney haberi geldi. Şirketin önde gelen araştırmacılarından Nicholas Carlini, “Claude Opus 4.6” modelinin 16 farklı kopyasını bir araya getirerek onları tamamen başıboş bıraktı. Görev ise oldukça iddialıydı: Sıfırdan işlevsel bir C derleyicisi inşa etmek…

Yaklaşık iki hafta süren ve 20 bin dolarlık API maliyetine ulaşan bu süreç sonunda, yapay zeka ajanları 100 bin satırlık devasa bir kod yığını ortaya çıkardı. Ortaya çıkan bu yazılım; Linux çekirdeğini derleyebiliyor, klasikleşmiş Doom oyununu çalıştırabiliyor ve veri tabanı yönetim sistemlerinden video işleme araçlarına kadar pek çok karmaşık projeyi ayağa kaldırabiliyor.

Bu başarının arkasında “ajan takımları” adı verilen yeni bir özellik yatıyor. Her bir yapay zeka örneği kendi kapalı kutusunda çalışırken, ortak bir merkez üzerinden görev paylaşımı yaptı. Aralarında bir yönetici ya da insan müdahalesi olmadan, hangi sorunun çözülmesi gerektiğini kendileri belirlediler ve kod çakışmalarını kendi aralarında çözdüler. Ancak bu etkileyici tablo, beraberinde bazı önemli soru işaretlerini de getiriyor.

Deneyin sonuçları, yapay zekanın yetenekleri kadar sınırlarını da net bir şekilde çiziyor. Carlini, projenin sonuna doğru yapay zekanın “koherans” yani mantıksal tutarlılık kaybı yaşamaya başladığını fark etti. Bir hatayı düzeltirken başka bir yeri bozmaya başlayan sistem, 100 bin satırlık sınırda adeta bir duvara çarptı. Ayrıca üretilen kodun verimliliği, sektör standardı olan profesyonel araçların çok gerisinde kaldı. Yani yapay zeka işlevsel bir ürün ortaya koysa da, henüz uzman bir yazılımcının elinden çıkan temiz ve optimize edilmiş kod kalitesine ulaşabilmiş değil.

Daha da önemlisi, bu projenin “tamamen otonom” olduğu iddiası biraz tartışmalı bir zemin üzerine kurulu. Anthropic bu süreci dış dünyadan izole bir çalışma olarak tanımlasa da, modelin eğitim aşamasında internetteki milyonlarca satır açık kaynak koddan beslendiği biliniyor. Üstelik araştırmacı Carlini, yapay zekanın takıldığı yerlerde sistemi yönlendirmek için “test düzenekleri” ve “geri bildirim mekanizmaları” kurmak gibi yoğun bir mesai harcadı. Yapay zeka ajanları zaman algısını yitirip saatlerce aynı noktada dönüp durduğunda ya da test sonuçlarıyla ekranı doldurup kendi hafızasını bulandırdığında, müdahale yine bir insandan geldi.

Bu deney, yapay zekanın tek başına neler yapabileceğine dair heyecan verici bir fragman olarak değerlendirilebilir. Bir yıl öncesine kadar hayal bile edilemeyecek bu seviyeye 2026’nın henüz başında ulaşılmış olması, değişimin hızını gösteriyor. Ancak uzmanlar uyarıyor: Hiçbir insanın satır satır kontrol etmediği yazılımların piyasaya sürülmesi, siber güvenlik açısından ciddi risklere sahip.