Oyunlardaki Kapıları Tasarlamanın İllallah Ettiren Süreci

Kapılar, öykülerini akıcı ve vurucu bir şekilde aktarmak isteyen herhangi bir sanatçı için (sinemacılar, yazarlar vs.) çoğu zaman çok önemli bir ögedir. Bir kapıyı çok önemli bir sahnede, hoş bir açıyla çekerek, metafor olarak kullanarak çok şey anlatabilirsiniz.

Ancak oyun geliştiricileri için kapılar çok daha farklı bir konudur. Oyun oynarken kapılar, fazla dikkat ettiğimiz bir öge değildir; kapıyı açar ve kıssayı deneyimlemeye devam ederiz. Oyun geliştiricileri için ise kapılar tam bir ömür törpüsü. Bunun sebebini öğrenmek için yazılımcı ve oyun geliştiricisi olan bir uzmanımıza danıştık.

Nedir bu oyun geliştiricilerinin kapılardan çektiği? Oyun geliştiricisinin cevabı:

Kapıların uygulama zorluğunu iki bağlamda kıymetlendirebiliriz: Bunlardan birincisi, etkileşime girme zorluğu. Oyun motorlarında bir sahneye koyduğumuz her nesne, aslında içinden geçilebilir görsel şeylerdir. Bu nesnelere fizik kazandırabilmek için biz ‘collider’ (çarpıştırıcı) ekliyoruz.

Bir collider, nesnenin fizikî varlığını temsil eder ancak manzaradan tamamen bağımsızdırlar. Yani bir nesnenin manzarası küçük ancak ona fizik veren collider büyük olabilir ya da tam aykırısı. Yani oyunlarda gördüğünüz nesnelerin görüntüsüyle gerçekte kapladığı alan farklıdır.

Bazı oyun motorlarında kapıya fazla yaklaştığınız zaman karakterin başı, kapının içinden arka tarafa geçer. Bunun önüne geçmek için kapının collider’ı, kapının manzarasından bir tık daha büyük yapılır. Böylelikle karakterin başı collider’a çarpıp kapının içine geçemez.

Bu denkleme bir de kapı kolu eklediğimiz zaman işler güzelce karışıyor, karakterin kapıyla etkileşimini biz geliştiriciler için bir epey zorlaştırıyor zira karakter, kapı koluna doğru uzanamıyor. Bunun yerine daha hayali bir yere kolunu uzatmış oluyor. Bu sebeple bilhassa FPS oyunlarında kapı kolu kullanmaktan kaçınırız.

Kapıların ikinci bir zorluğu ise NPC’ler (oynanamayan karakterler) konusu. Bütün odaları başka bir alan olarak düşünebiliriz ve oynanabilir karakterler kadar NPC’leri de kodlamak durumundayız. NPC’lerin yürüdükleri path’leri (yolları), NavMesh dediğimiz sistemle belirleriz ve bunlar otomatik olarak kurgulanır.

Bir odadan öbür odaya kapıdan geçerek geçmesi gereken NPC’nin NavMesh’i, yolunun üzerindeki kapıyı algılayıp, yorumlayıp, kapıyı açıp diğer tarafa geçmesi, NPC’ler kanadında çok zor bir şey. Bir NPC’nin kapısız bir şekilde bir odadan bir odaya geçmesi çok kolay ancak denkleme bir de kapıyı açma eklenince orada diğer bir yapay zekâ modeli ve yorumlama devreye giriyor.”

Bu yüzden kapılar;

Ya kendi kendine otomatik olarak açılacak şekilde tasarlanır, yani siz hiç etkileşime girmezsiniz ve kapının önündeki trigger (tetikleyici) sizi fark edince kapının açılmasını sağlar,

Ya zati kapı açıktır, içinden geçer gidersiniz,

Ya karakteriniz kapıya yaklaştığı zaman bir etkileşim butonu çıkar, etkileşime geçtiğinizde nerede olduğunuzdan bağımsız karakteriniz evvelden hazırlanmış bir kapı açma animasyonuna girer ve ona göre pozisyon alarak kapıyı açar (The Last of Us: Part 2 ve Red Dead: Redemption 2’de kullanılan yöntem),

Ya da karakteriniz kapı ile kapı kolunu kullanmadan iterek etkileşime geçer ve kapılar iki tarafa doğru da hareket etme kabiliyetine sahiptir. (GTA 4, Red Dead: Redemption ve GTA 5’deki formül.)

Velhasıl, oyunlarda kapı kodlamanın oyun geliştiriciler için ne kadar zor bir şey olduğunu ve bu zorluğun üstesinden gelmek için ne gibi formüller geliştirdiklerini artık biliyorsunuz. Kim bilir belki ileride üstteki metotlara gerek kalmadan kapıları açabilmemize imkan sağlayacak bir oyun motoru geliştirilir.