Bizi diğer canlılardan ayıran ve avantajlı kılan en çok önemli avantajlarımızdan biri de ellerimizin özellikle parmaklarımızın varlığı. Gündelik hayatımızda pek farkında olmasak da parmaklarımız olmadan çoğu şeyi yapmak çok zor hatta imkansız olurdu. Bedenimiz için bu kadar çok önemli ve fonksiyonel olan bir bölgenin aynı vakitte epey hassas olması bir oldukça şaşırtan.

Yanlışlıkla bir tırnağınızı kopardıysanız yahut istemsizce zarar verdiyseniz, tırnağınızın altındaki deriye bir şey değdiğinde meydana gelen bu benzersiz acıyı deneyimlemişsiniz demektir.
Asıl soru şu ki, bedenimizin birtakım bölgeleri neden bedenin diğer kısımlarından çok daha hassas?
Öncelikle parmakların anatomisine ve bedenin bu kısmında yer alan fizyolojik faktörlere daha yakından bakalım.

Ellerimiz, motor maharetleri uygulama ve geliştirme konusunda epey maharetli. Örneğin bir kalemi tutup yazı yazarken, bir bardağı oradan alıp oraya koyarken yahut bir objeyi tutup çekmeye çalıştığımız esnada tüm bu işleri nasıl yapabiliriz diye düşünmüyoruz. Zira ellerimiz ve parmaklarımız bunlara izin veriyor.
Bu marifetleri, kaslarımızı denetim eden 3 ana hudut ve 27 farklı kemikle gerçekleştiriyoruz.

Ellerimizde medyan, ulnar ve radyal olmak üzere 3 temel sinir bulunmakta. Bu hudutları, binlerce kısmın ve bu kısımların da daha küçük kısımlarının bulunduğu bir ana yol olarak düşünebiliriz.
Parmak uçlarımız, bedenimizin tüm bölgeleriyle karşılaştırıldığında en yüksek hudut ucu yoğunluğuna sahip olan bölgedir.
Bu hudut ucu yoğunluğunun santimetre kare başına ortalama 2.500 olmasının yanında, bu hudut reseptörlerinden kimileri hassasiyetimizi epeyce fazla arttırır.
Parmak uçlarımızın yanı sıra ellerimizin fonksiyonelliğini arttıran bir diğer yapı ise tırnaklar.

Tırnaklar, aslında çoğu memelinin sahip olduğu düzleşmiş bir pençe olarak ifade edilebilir. Memelilerin savunma ve temel muhtaçlıklarını giderme fonksiyonunu yerine getiren pençeler, zamanla ve onların değişen gereksinimleriyle çeşitli evrimsel değişiklikler geçirerek tırnaklara dönüştü.
Tırnaklar da pençeleri sert bir keratin katmanından oluşur.
tırnaklar, hayvanların sahip olduğu pençeden farklı olarak yerinden çıktığında yahut herhangi bir hasar aldığında, altından tamamen korunmasız olan hudut uçları ortaya çıkar.
Peki tırnaklarımız epeyce sert bir yapıya sahipken, tırnak altındaki bölge neden bu kadar hassas?

Sinir uçları tıpkı parmak uçlarımızda olduğu aynıi hassasiyeti ve fonksiyonelliği arttırmak için bedenimizin kimi bölgelerinde ağırlaşır. Bu sebeple yoğun hudut uçları ile sert esirgeyici hususun birleşme noktası kaçınılmaz bir şekilde hassastır.
Tırnaklarımızın altındaki sonlar, nadiren dış ortama maruz kalır. Tırnak altındaki deriler, varlığının %99’unu tırnaklarla kaplı, dış etmenlerden korunarak geçirir.
Tırnak altı derimiz, tırnak uçlarımız dış dünyanın uyaranlarını almadıkları için, dışarıdan gelebilecek herhangi bir etmen karşısında hazırlıksızdır ve mümkün temas durumunda şok edici bir acıyla karşı karşıya kalır.
C-lifleri, parmak uçlarımızdaki dokunma duyumuzun hassasiyet kazanmasına sebep olur.

Dokunduğumuz bir objenin dokusunu yahut ısısını bu lifler sayesinde algılar ve hissederiz ama tırnak altı dokularımız, bu savunma katmanlarının hiçbirine sahip değildir. Zira tırnaklar, hali hazırda bu görevi görür.