Bilim insanları, ömrü mümkün kılan ilk proteinlerin temel ögelerini belirlediklerini düşünüyorlar. Şayet haklılarsa, ömrün cansız bir dünyadan …

Bilim insanları, ömrü mümkün kılan ilk proteinlerin temel ögelerini belirlediklerini düşünüyorlar. Şayet haklılarsa, ömrün cansız bir dünyadan nasıl ve hangi şartlarda ortaya çıkabileceğine dair büyük soruyu anlamak için yeni kapılar açabilir.
Hayatın nerede başladığı ve önce DNA mı, RNA mı, yoksa bir karışımın mı geldiği konusunda pek çok araştırma ve tartışma bulunuyor. Rutgers Üniversitesi araştırmacıları, hepimizin geldiği atasal proteinleri belirlemeye çalışarak soruyu farklı bir açıdan araştırıyorlar. Science Advances mecmuasında yayınlanan makale ile kimi muhtemel karşılıklar sağladılar.
Araştırmacılar, enerjiyi toplamanın ve kullanmanın hayat için temel özellikler olduğu sonucuna vardı. Gücün kaynağı ne olursa olsun, kimyasal depolanması ve kullanımı elektron transferini içerir ve bu en başından beri doğru olmalıdır. Hayat daha yeni başladığında, en kolay bulunan elektron iletkenlerini kullanması mantıklıydı, devam ettiler. Erken okyanusta, bu, günün şartları altında çözünür olan küçük geçiş metalleri alt kümesi olurdu.
Bu nedenle, metalleri bağlayan proteinler, bu özgün proteinlerin farklı emellere uygun versiyonları tarafından gerçekleştirilen sonraki birçok biyolojik fonksiyonla birlikte, hayat için özgün olması gerekiyor. Metal bağlama bugün hayat için çok önemli olmaya devam ediyor, bu nedenle müellifler, hayat ağacında bu rolü yerine getiren proteinlerde ortak özellikler arayarak özgün proteinlerin yapısını aradılar. Fonksiyonlarından, geldikleri organizmadan yahut işlenen metalden bağımsız olarak, çabucak hemen tüm geçiş metali bağlayıcı proteinlerdeki ortak noktaları bildiriyor.
Profesör Yana Bromberg yaptığı açıklamada, “Proteinlerin kendileri olmasa da, mevcut proteinlerin metal bağlayıcı çekirdeklerinin hakikaten misal olduğunu gördük” dedi ve şöyle devam etti: “Ayrıyeten, bu metal bağlayıcı çekirdeklerin çoklukla LEGO blokları üzere tekrarlanan alt yapılardan oluştuğunu gördük.
Enteresandır ki, bu bloklar, yalnızca metal bağlayıcı çekirdeklerde değil, proteinlerin öbür bölgelerinde ve çalışmada dikkate alınmayan öteki birçok proteinde de bulundu.
Müşahedeler, bu küçük yapı taşlarının yeniden düzenlenmesinin, tek yahut az sayıda ortak cedde sahip olabileceğini ve şu anda mevcut olan tüm protein çeşitlerini ve fonksiyonlarını, yani bildiğimiz biçimiyle hayatı ortaya çıkarmış olabileceğini gösteriyor.
Neredeyse kozmik yapılar çoğunlukla oksidoredüktazlar, moleküller arasında elektronları transfer eden enzimlerdir. Müellifler, 3,8 milyar yıldan daha önce var oldukları sonucuna varıyorlar.
Büyük Oksidasyon Olayını takiben, proteinler çeşitlendi, çok sayıda yeni ve daha karmaşık yollarla katlandı. Müellifler bunun orjinal dizileri tanımlamayı çok zorlaştırdığını, lakin yapılarına dayalı olarak protein bileşenlerinin evrimini izlemenin mümkün olduğunu düşünüyorlar. Bu süreçte, yapısal hizalamalarını kullanarak uzaktan alakalı peptitleri (proteinlerin yapı taşlarını oluşturabilen kısa amino asit zincirleri) tanımladılar.
Hayatın nasıl ortaya çıktığına dair rastgele bir iç görü üzere bu da, Dünya’nın ötesinde ömür arayışında faydalı olabileceğini düşünüyoruz…