Siyasetçilerin Argo Dolu Konuşmaları İşe Yarıyor mu?

Sizi kimi hususlarda ikna etmesi ve onu desteklemenizi sağlaması gereken bir beşerle sohbet ettiğinizi hayal edin. Size sıkıntısını anlatırken sesi giderek yükselse, bağırmaya, gergin ve agresif bir lisan kullanmaya, aykırı bir fikir sunduğunuzda hakaret etmeye, sizi aşağılamaya başlasa ne yapardınız?

Bu soruya ‘güzel hoş dinlemeye devam eder, hatta anlattıklarına daha süratli ikna olurdum‘ diyecek var mıdır, bilemem. Lakin bu senaryo sıradan bir sohbet esnasında değil de kalabalık bir miting alanında yahut bol izleyicili bir programda yaşanınca anlaşılan o ki bir noktada işe yarıyor…

Siyasetçiler bu gergin ve kaba dile sıkça başvuruyor; bu iletişim lisanı kitlelerce de kabul görüyor üstelik… İnsan ister istemez nedenini, nasılını merak ediyor

Tabii ki bu sorunun karşılığını bilim insanları da düşünmüş ve pek çok araştırma yapmışlar. Bu araştırmalara göre karşılık insan psikolojisinde gizli…

Anlamak için önce şuna yanıt verelim; bir insan neden agresifleşir, küfür eder ve kaba konuşur?

Aslında karşılık kolay. Kızgınsak, öfkeliysek, haksızlığa uğramış hissediyorsak lisanımızı denetim etmede zahmet çeker ve kabalaşabiliriz. Küfür etmek ve agresif bir lisanla kaba konuşmak her ne kadar doğru bir davranış olmasa da, tamamen hislerimizle bağlıdır ve ‘gerçek bir tepki’dir.

İşte bu da, bu çeşit bir iletişim lisanını kullanan siyasetçilerin işine yarayan kısım aslında. Zira onu dinleyen ve ortak görüşleri paylaşan insanlar, duydukları sözler arasına karışan küfürleri ve bağlantının genel tutumunu ‘haklı olduğundan emin olan, haksızlığa uğradığı için öfkeli’ birinin ağzından çıkan, hislere dayanan gerçek reaksiyonlar olarak değerlendiriyorlar. Daha rahat empati kurup sonlandıkları bir mevzuya onunla birlikte sonlanan siyasetçiye kendilerini daha yakın hissediyorlar.

Ayrıca yapılan araştırmalar gösteriyor ki bu tipten bir iletişim lisanı, siyasetçilerin telaffuzlarını daha güçlü hale getirebiliyor.

konu ikna etmeye gelince işin rengi değişiyor;

Çünkü siyaseten karşısında durulan bir fikrin bir de üstüne uygunsuz bir lisanla, hararetle ve öfkeyle savunulması, dinleyip anlayarak orta noktada buluşulabilmesi ihtimalini ortadan kaldırıyor. Bu kere tam karşıtı bir tesirle mesajın inandırıcılığı kalmıyor; mesele ne anlatıldığından çok nasıl anlatıldığı oluyor. 

Ayrıca bu kaba ve öfkeli lisan ile kullanılan küfürler ve hakaretler, ayrıştırıcı bir lisan olarak yorumlanıyor haliyle. Bu da kutuplaşmaları artırıyor; ayrıca toplumun kimi kısımları için hakarete varan tabirler, sınıfsal, ırksal ve cinsiyete dayalı ayrımcılığa vararak işi giderek daha kötü hale getiriyor.

Günümüz ‘siz-biz’ siyasetinin bu lisanı çokça kullanması, gayenin ikna yahut uzlaşma değil, his sömürüsü ile haklılığa inandırma gayretinden ibaret olduğunu gözler önüne seriyor…

Ancak unutulmamalı ki, milyarlarca insanın yaşadığı bu gezegende, hele de toplumsal ve sosyal mevzularda tek bir direkt ve tek bir haklıdan bahsetmek mümkün değil. Bu da bize doğuşçu değil kapsayıcı olmanın neden bu kadar çok önemli olduğunu gösteriyor.

Tarafların hengameye tutuşmadığı, toplumsal meselelerin donanımlı siyasetçilerce tahlil odaklı tartışmalara husus olacağı, hakaretin, küfrün ve bağırış çağırışların azalarak biteceği bir gelecek temenni ediyor; bu muamelelere daima maruz kalan insanlar olarak biraz huzur diliyoruz.